
Kavim Kitap Tanıtımı
"Genzini yakan koku uyandırdı onu. Bu kokuyu tanıyordu. Yıllarca kapalı kalmış bir kilisenin kokusu. Kilisede yakılan kandillerin, ufalanan taşların, eriyen mermerin, çürüyen ahşabın, yıpranmış sayfaların, küflenen cesetlerin kokusu. Dehşete düşmesi gerekirdi ama sadece çevresine bakındı. Usulca kımıldayan siyah bir leke gördü. Biçimsiz, belirsiz bir leke... Simsiyah bir siluet... Gülümsedi lekeye.
'Mor Gabriel,' diye mırıldandı. Leke yaklaştı, yaklaşınca insan cismine bürünüverdi. Siyahlar içinde bir insan. O insan başucuna geldi, kulağına fısıldadı: 'Beni tanıdın mı?'
'Mor Gabriel/ diye mırıldandı yine. Ağzından Mor Gabriel sözcükleri dökülürken müziği duydu; derinden, çok derinden gelen bir ayin müziği. Bilmediği bir dilde yinelenen tutkulu bir mırıltı, kendinden geçmiş birinin söylediği bir tekerleme. Aynı anda haçı fark etti. Gümüşten bir haç. Adam haçı elinde mi taşıyordu, yoksa göğsünde mi, anlamaya çalışırken, boşluğu ikiye bölen bir parıltı yandı söndü. Bir acı hissetti. Parıltı yeniden yandı söndü, acı kayboldu, bütün bedenine bir rahatlık yayıldı."
(Tanıtım Bülteninden)

Kavim Kitaptan Alıntılar
1. "“Ben sevgi özürlü bir adamım. Benim o tarafımı dağladılar.”"
2. "Sevgili, arkadaş, dost, aile hepsi bir yere kadar; tek gerçek yalnızlığımız."
3. ""Bu vatan için şehit düşenler hiçbir zaman ölmez.""
4. "“Kimse kimseyi tanıyamaz, tanıdığımızı sanırız. Tanıdığımız kadarına inanırız. Eğer gerçekten tanısak, bırakın aşkı filan, kimse kimseyle arkadaş bile olamaz.”"
5. "Kötülüğü en saf haliyle karşımda gördüğümde, herkesi, her şeyi bırakıp kaçmak geliyor içimden."
6. "“Kimse kimseyi tanıyamaz, tanıdığımızı sanırız. Tanıdığımız kadarına inanırız. Eğer gerçekten tanısak, bırakın aşkı filan, kimse kimseyle arkadaş bile olamaz.”"
7. "Şu dünyada tümüyle tanıyacağın biri yoktur."
8. "“Seni özlemek güzel şey. Beni hayata bağlayan, hayatın hâlâ yaşanabilir olduğunu kanıtlayan duygulardan biri seni özlemek.”"
9. "Hepimiz yalnız değil miyiz?"
10. ""Gerçekler her zaman güzel olmayabilir. Bazen ne kadar az şey bilirsen, o kadar iyidir.""
11. "Aslında ne aşırı milliyetçilerden hoşlanırım ne de fanatik dincirlerden."
12. ""Kimse kimseyi tanıyamaz. Tanıdığımızı sanırız. Tanıdığımız kadarına inanırız. Eğer gerçekten tanısak, bırakın aşkı filan, kimse kimseyle arkadaş bile olamaz.""
13. "Devir, ciğeri beş para etmez adamların devri"
14. "Kimse kimseyi tanımaz. Tanıdığınızı sanırız. Tanıdığımız kadarına inanırız. Eğer gerçekten tanısak bırakın aşkı filan kimse kimseyle arkadaş bile olamaz."
15. "“Sevgili, arkadaş, dost, aile, hepsi bir yere kadar; tek gerçek, yalnızlığımız.”"

Kavim Kitap İncelemeleri
Ahmet Ümit, en sevdiğim Türk polisiye yazarlarından ama özellikle onun geçmiş yıllarda yazmış olduğu kitaplarını daha çok beğeniyorum. Bu kitabı da onlardan biri. Salt polisiye, gerilim, cinayet değil size birçok konuda bilgi veren bir kitap. Göğsüne saplanmış sapı haç şeklinde bir bıçakla yerde yatan bir kurban ve yanında kan ile satırları çizilmiş Kutsal Kitap ile başlıyor bu macera. Başkomser Nevzat ve ekibi bu cinayeti çözmeye çalışıyor ve olayın derinliklerine indikçe şaşırtıcı gelişmelerle karşılaşıyorlar. Kitap oldukça sürükleyici.
Onun kitaplarını sevmemin nedenlerinden biri de kitaplarını yazarken yapmış olduğu araştırmalar ve bunu kitaplarına ustalıkla yerleştirmesi. Bu kitabında da Hristiyanlık, Süryaniler, Nusayriler, Rumlar, Türkler, Kürtler ile ilgili birçok bilgi var. İstanbul'dan Mardin'e uzanan, devlet mekanizmasının içindeki çarpık düzeni gözler önüne seren oldukça güzel bir kitap.
"Bu ülke çok acımasız, bu topraklar çok sert, bu toprakların insanları çok hoyrat... Ama burası bizim ülkemiz Evgenia, burası bizim toprağımız, bizim vatanımız. Biz burasıyız Evgenia..."
"Yasa ile adaletin aynı şey olmadığını biliyorum. Yasalar, adaleti korumak için varsa da çoğu zaman başarılı olamadıklarını da biliyorum. Daha doğrusu, böyle olmadığını her gün yaşayarak öğreniyorum. Çünkü mükemmel yasa yok. Belki de bu yüzden yasalar sürekli değişip duruyor. Belki hep değişecek. Sanırım adalet, vicdanımız ile yasa arasında bir yerde duruyor. Bu nedenle yasa, adaleti sağlamakta tek başına yeterli olamaz. Ama adaleti sağlamak için yasalara inanmaktan başka da çaremiz yok. "
Merhabaa, yine çok güzel bir baskomsernevzat kitabı yorumuyla geldim ve evet yine çok hızlı bitirdim. ilk sayfasından itibaren olay beni o kadar içine çekmişti ki; kitabı okumadığım anlarda bile aklımda cinayetler ve bir katil profili vardı, bu yüzden hızlıca okuyup çözmek istedim ama çözüldüğünde de üzüldüm aslında, hemen bitirdiğim için. Kafamda oluşturduğum katil profilden farklıydı katil. Daha doğrusu katilin cinayet işlemesinin sebebi benim tahmin ettiğim sebeplerden çok daha farklıydı, yoksa katillerin mi demeliydim? Evet, iki tane katilimiz var; gerçek katilimiz başkomiserimizi de ekibini çok güzel yanıltmıştı ama onun sayesinde diğer katilin de aslında göründüğü gibi biri olmadığını öğrendik. Ve ayrıca yine polisiye kurgu dışında farklı dinlerle ilgili yaşadığımız coğrafyanın müthiş geçmişiyle ilgili birçok bilgi de edindim. Özellikle hristiyanlık ve süryanilik kitabın temelini oluşturan dini ögelerdi. Hatta daha önce tarsusta gezdiğim ama hakkında çok şey bilmediğim st. paul kilisesinin azizi pavlus hakkında birçok şeyi de öğrendim. Tarihi, dini, felsefi ögeleri polisiyeyle birleştiren kurgusana daha da bir hayran oldum..
Cinayetlere dönecek olursak sizi üç farklı cinayet bekliyor olacak: içeriğinde kutsal kitap, haç gibi dini semboller bırakılarak işlenmiş cinayetler. (sadece bir cinayet diğerlerinde daha farklı) tabi ki bağlantılı cinayetler ama aradaki bağlantıyı çözmek inanın pek kolay olmuyor tıpkı nevzat ve ekibi için olmadığı gibi. kesinlikle ama kesinlikle tavsiye ediyorum..Kitapla kalın..
Bu ara yine Ahmet Ümit’e sardım. Okumalar yaparken genelde serbest dolanırım. Tabii eğer çalışılacak bir konu, araştırılması gereken bir şeyler yoksa… Kırlangıç Çığlığı’nın peşine Sultanı Öldürmek ve şimdi de Kavim. Toplamda 10’u geçmiş olmalı…
Ahmet Ümit’in kitaplarını seviyorum. Edebiyat ağırlıklı bir mecliste konusu geçtiğinde beni yadırgayanlar oluyor ama sonuçta Ahmet Ümit’in kendini bir Nobel adayı olarak gördüğünü falan düşünmüyorum. Belli bir tarzı var, bunun adı popüler romancılıksa, öyledir ama ben okumayı seviyorum. Hele bir de Başkomser Nevzat abimiz varsa, daha bir seviyorum. Zaten Kavim’i tercih etmemin sebebi Nevzat abimizin başrolde olduğunu öğrenmem oldu.
Roman sanırım 2004-05 döneminde yazılmış. Bundan dolayı, oluşturulan Başkomser Nevzat ve Ali ile Zeynep karakterlerinin bugünkü haliyle, tam olarak oturmadığını hissedebiliyorsunuz. Özellikle kitabın ilk yarısında diyaloglardaki basitlik dikkat çekiyor.
Kavim’de elbette yine cinayetler var. Bu sefer bu cinayetler bizi Süryani kültürünün ağırlıkta olduğu Anadolu Hıristiyanlığı konusuna yönlendiriyor. İşin içine 12 Eylül öncesinin karanlık günleri de giriyor. Hacimce kalın bir kitap olmasına rağmen, alışıldık Ahmet Ümit kitapları gibi, 10-15 sayfayı geçmeyen bölümlerden müteşekkil olmasının etkisiyle rahat okunan, heyecan dozunun hemen hiç düşmediği bir roman Kavim.
Polisiye sevenlerin beğeneceği bir roman…
Son sayfa , son satırlara kadar katili tam netleşmemiş,klasik bir Ahmet Ümit polisiye romanı. Okurken Meraklandırıp sürüklüyor.insanı.
Tarzı sevenler için güzel bir hikaye. Üstelik sizleri bazı konularda hatırlatmalar yapıyor.. Örneğin 1980 öncesi devlet ki otorite boşluğunun yarattığı handikaplar, devlet teşkilatı içindeki bazı nüvelenmeler , Güneydoğudaki bazı gelişmeler gibi.
Bazı bilgilendirmeler de veriyor..Hiristiyanlık aleminin bazı konularını açmasında olduğu gibi Yada benim ilk defa duyduğum Aman Vermez Avni nin serüvenleri (Ebüsüreyya Sami'nin polisiye tefrikaları )'in de olduğu gibi.
Ama benim en çok dikkatimi cezbeden konu. Cinayeti işleyen fail yada faillerin son ana kadar bilinmemesinin ardındaki gerçeklik oldu. Hukukun girişi yada temel vazgeçilmez ilkelerinden olan " suçsuz ceza olmaz"- " Hiç kimse aksi kanıtlanmadıkca suçlu sayılamaz.." kuralları...İşte önemli nokta bu idi Eskiden Suçluya varılır ondan sonra deliller bulunmaya başlanırdı. Ama artık modern hukuk kuralı olarak Suçluya delillerle varılması, Kişinin suçu işlediğine dair kesin kanıtlar elde edildikten sonra "suçlu" denile bilmesi .Savunmanın- soruşturmanın delillerin önemi ortaya koyuluşu idi benim dikkatimi çeken.Doğru ve güzelde yol izlemiş yazar...
Kitap genel olarak okuyucuyu sıkmayan bir yapıya sahip. Fakat, merak uyandıran türden bir yapıya sahip değil. Kitap çok akıcı gibi görünmese de okurken sıkılmayacağınızı düşünüyorum.
Kitabın konusu ise, baş karakterler nevzat ve ali sorgu odasında karısı ve kızını öldürmüş olan bir polis memurunu sorgulamaktadırlar. Karısını ve kızını öldüren polis memuru, olayın nasıl geliştiğini, ne ara silahı alıp sıktığını hatırlamadığını söylemekte ve bilinci geri geldiğinde karısı ve kızının kanlı cesetleri ile karşılaştığını ifade etmektedir. Daha sonra ekibin üçüncü kişisi olan zeynep sorgu odasına girer ve yeni bir cinayet vakasının olduğunu bildirir. Ekip üyeleri olay yerine gittiklerinde ev içerisinde tütsü kokusu, masada Tevrat, Zebur ve İncili içeren Kitabı Mukkaddes adlı bir kitap ve masada kalbine kabzası haçtan yapılmış bir bıçak saplanmış cesedi görürler. Maktulün 1970 doğumlu Yusuf Akdağ olduğu anlaşılır. Fakat daha sonra Nevzat ve ekibinin olayları sorgulamasıyla cinayet soruşturması karmaşık bir hal alır. Cinayet dini sebeplerden dolayı mı yoksa başka sebeplerden dolayı mı işlendi ?
Kitap 1970-1980'lerde daha yoğun olan ve günümüzde giderek azaldığı düşünülen emniyet içerisindeki çürüklere ve bu çürüklerin 1970-1980'li yıllarda milliyetçilik adı altında bir sürü katliam yaptıklarına değinmiştir.