
Uysal Kız Kitap Tanıtımı
Fyodor Dostoyevski’nin Uysal Kız adlı bu öyküsü bir gazete haberinden, gerçek bir olaydan yola çıkmakla birlikte yazarın da belirttiği gibi tümüyle düşsel boyutlara uzanıyor. 20. yüzyılın sadece romanını değil düşünce yaşamını da derinden etkileyen yazar, bir karakterin düşünceleri arasında gezinerek benzersiz bir öykü yaratmış. Karısının cansız bedeniyle karşı karşıya kalan ana karakterin vicdan azabı içinde, çaresizce neler olup bittiğini sorgulamasıyla başlayan Uysal Kız, yaklaşmakta olan bir felaketin gerilimini ve karakterlerin ruhsal derinliğini kusursuzca yansıtıyor.

Uysal Kız Kitaptan Alıntılar
1. ""Olursa hep olsun, olmazsa hiç olmasın diye düşünürdüm. Yarım mutlulukla yetinecek adam olmadığım için""
2. ""İçtenlik yüce bir duygudur""
3. "insan alçaklığı ne kadar da iyi biliyor!"
4. "“Beni hiçbir zaman hiçbir yerde sevmediler.„"
5. "“Zaten en büyük korkum da her şeyi anlamış olmam!„"
6. "“İyi yürekli ve uysal insanlar çok fazla direnmezler ve her ne kadar çok açılmasalar da, konuşmaktan kaçınmayı asla beceremezler. Cimrice de olsa yine de yanıt verirler, gittikçe de açılırlar, yeter ki siz yorulup bırakmayın.„"
7. "“Ben susarak konuşma ustasıyım, hayatım boyunca susarak konuştum ve bütün trajedileri tek başıma susarak yaşadım... Herkes beni terk etti, terk edilip unutuldum ve kimsenin ama kimsenin bundan haberi yok!„"
8. "Biliyor musunuz, eğer bir şeyden kuşku duymuyorsanız, bundan daha baştan çıkarıcı bir düşünce yoktur."
9. "“Biliyor musunuz, eğer bir şeyden kuşku duymuyorsanız, bundan daha baştan çıkarıcı bir düşünce yoktur.„"
10. "Bana ne şimdi sizin yasalarınızdan? Sizin alışkanlıklarınızdan, gelenek ve göreneklerinizden, din ve devletinizden bana ne? Beni sizin yargıcınız yargılasın, beni mahkemeye götürsünler, açık mahkemenizde, hiçbirinizi tanımadığımı söyleyeceğim."
11. "Ben susarak konuşma ustasıyım, hayatım boyunca susarak konuştum ve bütün trajedileri tek başıma susarak yaşadım."
12. "Bir başına insanlar ve çevrelerindeki sessizlik; alın size dünya!"
13. ""Ben hayallerimde romanlar yaratırım.""
14. "İçtenlik yüce bir duygudur"
15. "şey, ben iyiyim."

Uysal Kız Kitap İncelemeleri
İnsan psikolojisinin tahlillerini ustaca gerçekleştiren Dostoyevski’den, gencecik bir kızın hüzünlü hikayesi.
Annesini ve babasını kaybetmiş, yapayalnız bir genç kıza ‘zaten muhtaç’ gözüyle bakıp, evlilik teklifi eden ve genç kızın bunu geri çeviremeyeceğini bilen bir adam. Kitabın ana konusu bu. Çok kısa süren bir evlilik. Genç kızın sonunu getiren evlilik. Ve onu aslında hiç anlayamamış, hiç anlamaya kalkışmamış olan kocası.
Hatta o kadar anlayamamış ki;
“Bilmiyorum benden nefret ediyor muydu, etmiyor muydu? Nefret ettiğini sanmıyorum. Çok tuhaf neden bütün kış bir kez olsun benden nefret ediyor mu sorusu aklıma gelmedi?” diye soruyor kendine.
Karakterin düşüncelerini okudukça, biraz daha nefret ediyorsunuz. Ve hatta insana olan güveninizi bir tık sarsıyor bu karakter. Çünkü hep genç kızı çok sevdiğini düşünüyor, ona aşık olduğunu. Ama aklından geçen düşünceler bir delininkiyle eş değer sanki.
Mesela; “Aksine benim gözümde öyle yenik düşmüş, öyle aşağılanmış, öyle ezilmiş bir haldeydi ki, her ne kadar arada bir onun aşağılanması düşüncesi müthiş hoşuma gitse de, bazen ona çok açıyordum. Eşit olmadığımız düşüncesi hoşuma gidiyordu.” Açıkçası bu oldukça hastalıklı bir düşünce biçimi. İnsanın söylediği ile düşündüğü arasında ki uçurum gerçekten çok tuhaf.
Kısaca Dostoyevski’nin kalıplaşmış tarzını bu eserinde de görmekteyiz. Bir solukta okuyabileceğiniz, kısacık bir kitap. Tavsiyedir, keyifli okumalar.
Her bir satırında yoğun izler bırakan, insan psikolojisini en ince ayrıntısına kadar yansıtan ve sonuyla da insanı derinden sarsan kısa, sıra dışı ve oldukça etkileyici bir hikaye ile karşı karşıyayız. Son derece gururlu olduğunu düşünen bir adam kendisinden aşağı gördüğü ve ondan başka çaresinin olmadığını düşündüğü 16 yaşındaki bir genç kıza evlenme teklif eder. Ancak bu kibirli adamın bir planı vardır: Bu genç kızın karşısında daima susarak ve ona soğuk davranarak kendisini çözmesini beklemektedir. “Ben susarak konuşma ustasıyım, hayatım boyunca susarak konuştum ve bütün trajedileri tek başıma susarak yaşadım.” Kahramanımız adeta susarak eşinden kendisini ve yaşadığı acıları çözümlemesini ve ondan af dilemesini beklemektedir(Evet doğru anladınız; eşinin haberi bile olmadığı acılar için ondan özür dilemesini bekliyor kahramanımız). Bir tarafta ise kocasından ilgi bekleyen, ailesini kaybetmiş, yalnız ve günden güne çöken bir genç kızı var. Bir gün kahramanımız gerçekleri fark eder(geç de olsa) ve karısına tapmaya başlar. Adeta aşktan başı döner ve karısının ayaklarına kapanıp af diler. Ama bu geç kalmış bir aftır…
“Korkunç bir umutsuzluk içindeydim, mahvolmuştum, ben mahvolmuş bir haldeyken bir başkasını nasıl kurtarabilirdim?"
Dostoyevski ve onun kaleminden yine muhteşem bir eser. Mutlaka okuyun okutun derim. Keyifli okumalar...
Gerçek bir hikayeden hareketle kaleme aldığı eserde ustalığını konuşturan
; hastalıklı bir ruha veya düşünce yapısına sahip bir adamın, planlı bir şekilde bile isteye, her şeye rağmen gözleri gülebilen, sağlıklı kalbi duygulara sahip bir kadının
ışığını nasıl söndürdüğünü, fiziksel ( fiziksel şiddet uygulamaksızın, psikolojik şiddete vücudun verdiği tepki söz konusu)ve ruhsal olarak nasıl acı çektirdiğini bilinç akışı tekniğiyle sunmuş bizlere.
Yaşadığı şokla beraber ana karakter, her şeyi en baştan anlatmaya başlıyor. Düşüncelerinde herhangi bir düzen yok, aklına ne geliyorsa biraz da hatırlamaya ve bunu yaparken kendi düşüncelerini de aklamaya çalışarak anlatıyor. Kendisiyle çelişebiliyor ve bu durumda tekrar gururunu ve kibrini devreye sokup karşısındakini suçlayacak bir şeyle düşüncelerine haklılık katma uğraşına girişiyor. Bütün bunların ayırdına varmaya başladığında bile o gururu bir kenara bırakıp pişmanlığını safi olarak yaşayamıyor. Bencilliğin ruhuna işlediğini ise kitabın aşağı yukarı aynı cümleler ile başlayıp bitmesinden anlayabilirsiniz;
”peki ya yarın götürdüklerinde nasıl yalnız kalacağım?”
”her şey bir yana, yarın onu götürdüklerinde ben ne yapacağım?”
Kısaca, karakterin düşünce akışı nerede başlıyorsa yine orada bitiyor. Süreç içinde yaptıklarından duyduğu pişmanımsı haller de kayboluyor.
Gururun, bencilliğin ve kibrin insan kalbini ne kadar katılaştırdığını, gözleri etrafında olan bitene, değişime ne kadar körleştirdiğini ve tabi insani hisleri nasıl körelttiğini okumak isteyenler için harika kısa bir öykü kanaatimce.
Sevgiyle kalın...
Sevdiğini, aşkını ve en çok da verdiğin değeri göstermeliymişsin meğer sevdiğine; çünkü hayat beklemekle, her duyguyu kendi içinde yaşamakla geçirebileceğinden çok daha kısa.
Belki de iletişimsizliğin getirebileceği sorunları en güzel anlatabilmiş kitaplardan biridir benim gözümde. Sevdiğine onu sevdiğini hissettiremedikten sonra, duygularını; düşüncelerini onunla paylaşmadıkça ondan nasıl beklersin seni anlamasını? Herkesin kafasının içinde neler dönüyor, ne gizler var kim bilir? İşte bu yüzden bir ilişkideki en önemli şeydir iletişim zira onun olmadığı yerde sevgiden de saygıdan da eser aranmaz.
Genel olarak kitabın konusundan bahsedecek olursak, 16 yaşında gencecik bir kızın üzücü hikayesi; bir yandan da 41 yaşındaki bir rehincinin yalnızlığı ele alınıyor. Sevgisizliğin bir insanın psikolojisini bozabilecek hatta ve hatta onu ölüme götürebilecek bir şey olabileceği gözler önüne serilmiş. Dostoyevski’nin kalemi her zamanki gibi muazzam. Farklı hayatlardan, farklı düşüncelerden karakterleri çok güzel bir şekilde anlatmış. Ben özellikle de kitabın son sahnelerinden oldukça etkilemdim zira öyle güzel betimlenmiş ki o çaresizlik, sanki sokağın köşesinden olan biteni bizzat görüyor, hissediyor gibiyiz. Zaten oldukça kısa, okunması kolay bi eser. Tek oturmada keyifle bitirebileceğine inanıyorum.
Dipnot: Kitabı okurken bir kadın olarak çok kez rahatsız olduğum cümleler okudum özellikle de ana karakterin bu denli bir kadını küçük ve kendi denginde olmayan biri olarak görmesi gibi. Ama kitabın sonu beni gerçekten etkilediği için bu rahatsızlığımı kitabın genel mesajının dışında tutmak istedim.
Kitabın incelemesine geçmeden önce, başlığı neden böyle attığımı söyleyeyim. Arkadaş, gerçek hikayeden alınan bu konu (16yaşında bir kız ÇOCUĞU ve 40 yaşında onuna evlenen adam,Çiftin hikayesi diyorlar şaka gibi.) doğuda veya müslümanlığın yoğun olduğu bir kesimde geçseydi, ortalığı ayağı kaldırırdınız. Kaldırıyorsunuz dzaten böyle konularda. Ama Dosteyevski yazınca sorun mu olmuyor, klasik bir eser mi oluyor? Yazıklar olsun. Bu olayın doğru olduğunu savunmuyorum yanlış anlaşılmasın. Ama bir tarafa deli gibi yüklenip, bu esere tek kelime etmemeniz; Ne kadar iki yüzlü insanlar olduğunuzun da kanıtıdır! (Sadece Türkiye için konuşmuyorum bu arada, dünya geneli için) "Ne kadar dramatik bir öykü, üzücü bir çiftin trajik hikayesi" vb. gibi cümlelerini görünce sinirden gülümsüyorum. Neyse kitaba geçelim, aslında başlangıçta kitap, beni hayli içine çekti. Fakat sonrasında tüm motivasyonum kırıldı. Adamın resmen; sapkın sapık (kendi tabiriyle) bir köpek olmasıyla beraber okuduğumdan keyif almamaya başladım. Sırf bitirmek için bitirdim. Sorun bende de olabilir Örneğin Zweig kalemini sevsem de onun Aşk ve intihar odaklı kitaplarını da okuyunca sıkılmıştım. Bana geçmiyor Aşk-İntihar ikilisi sanırım. O yüzden kitabı da tavsiye etmeyeceğim ama siz sevebilirsiniz bilemiyorum. Fakat yukarıda uzunca yazdığım kısım hakkında 1-2 cümle bile etmiyorsanız bir şey demiyorum.