
Ölmez Otu Kitap Tanıtımı
Başı dara düşenler, yarattıkları düş dünyasında bulurlar yollarını. Ayakta kalabilmek için sığındıkları bu dünya bir yandan onları yaşatırken, bir yandan da hikâyelerini örer. Dağın Öte Yüzü üçlüsü darda kalanların yarattıkları düş dünyasının büyük ve görkemli hikâyesidir.
Üçlünün üçüncü kitabı Ölmez Otu Toros Dağlarından Çukurova’ya uzanan bir toprakta yeşerir. Pamuk toplamaya inen Yalak köylülerine kendi yarattıkları efsane eşlik eder. Ancak mitin yıkılışını anlatan satırlar, vahşi olduğu kadar olağanüstü bir türkü gibi içimize işler.
“Ölmez Otu patetik, acı ve güçlü bir romandır, Yaşar Kemal ise kuşkusuz sesi Anadolu sınırlarını aşan bir Türk yazarı.”
Michel Deon, Journal Dimanche, (Fransa)
“Bir halkın ve bir yaşama biçiminin portresi olarak bundan daha iyisi ortaya konulamazdı.”
The New York Times Book Review, (A.B.D.)
“Ölmez Otu’nda şehvet, kan, şiddet, cinayet hepsi vardır ve hepsi olağanüstü boyutlardadır.”
Berna Moran, Türk Romanına Eleştirel Bir Bakış
“Ölmez Otu’nda Yaşar Kemal insan olarak bakıyor köylüye, roman malzemesi olarak değil.”
Fethi Naci, Bir Romancı: Yaşar Kemal

Ölmez Otu Kitaptan Alıntılar
1. "Boğazına bir yumruk düğümlenmişti. Ağlayamıyordu bile."
2. "Bu dünyada insanın kötüsü her zaman insanlara kötülük düşünür, kötülük yapabilir."
3. "Yuz bin yıllık aşka geldik. Toprak kadar eski. Aşkta buluştuk , ölümde buluştuk."
4. "Sen de yoktun , ben de yoktum. Gece yoktu , gündüz yoktu... Hiçbir şey yoktu.
Karanlığın kökü , ışığın kökü.
Hiçbir şey , hiçbir şey yoktu."
5. "Bir tuhaf , şimdiye kadar hiç bilmediği bir duygu içinde kalmıştı. Boğazına bir yumruk düğümlenmişti . Ağlayamıyordu bile."
6. "Beni candan , derinden , yürekten severdi. Kendi kendine bile söylemezdi beni yürekten sevdiğini."
7. ""Yalnız kaldım işte , kuyunun dibindeki taş gibi. Yalnız kaldım , yalnız.""
8. "Yüreğine sıcak , hiç bilmediği , bir anı bile bir ömürlük mutluluk veren bir sevgi oturdu."
9. "Çoktan beri karanlık , kurşun işlemez , soluk aldırmaz , dört duvar arasındadır."
10. "İnsansız kal da gör insanlığı. Ne bela bir işmiş.."
11. "Bu akıl sende oldukça sen çok daha bu yollarda yalnız başına sürtersin."
12. "" Yüreğine sıcak , hiç bilmediği , bir anı bile bir ömürlük mutluluk veren bir sevgi oturdu.""
13. "Kim bilir neler yakıştıracaklardı! İyisine, hem de kötüsüne."
14. "Ağaçları kökünden söktüler, kuşları dallarından, göklerden topladılar, suları kuruttular, insanları hasta ettiler..."
15. "Can batsın, can tatlıdır geçilmiyor.."

Ölmez Otu Kitap İncelemeleri
Ölmez Otu...
Dağ serisinin 3. kitabı. İlk kitap; Orta Direk. İkinci kitap; Yer Demir Gök Bakır. Bu üçüncü kitap da, Ölmez Otu. Kitap isimleri de efsane. Canım Yaşar Kemal. Hala etkisindeyim, bekledim bu yüzden.
Siz okumak için beklemeyin derim. Seriyi bölmeden okumak çok daha keyifli oluyor.
İlk kitap da yol hikayesi, tüm zorlukları ile beraber anlatılırken, ikinci kitap da o zorlukların getirisi bedeli ve yaşanan zorluklarla birlikte mücadeleler anlatılır. Eskiden bizlerde Osmanlı'da sınıfların olmadığını düşünürdüm.. Derebeylerimiz yoktu, soylular ve işte burjuvalar, sadece sınıflar Avrupa'da olurdu, benim hayal dünyamda. Bu üç kitap sınıfları geçin, ezilen, hor görülen, yaşamaya bile hakkı olmayan bir kesimin varlığını gösterdi bana. Köle değil, değil ama ondan da beter. Köle olsan dersin ki bir gün özgürlük var işin sonunda. İnsanlarımız mutlu olacak bahaneleri bulma konusunda hak verirsiniz ki müthiş, şu kaderci anlayışımız bizi müthiş kurtarıyor. Ve ölüm.. Adalet ancak o zaman yerini buluyor. Bulsun diye uğraşıyoruz ya da..
Yaşar Kemal sevda işlerini burada Çukurova'da işlemiş resmen. Olduğu gibi, olması gerektiği gibi, olan gibi. Basit, zaten anlattığı insanlar da basit. Sevdaları da öyle haliyle.
İki kitapta var olan hikaye, bu üçüncü kitapda birleştirildi. Ne üzüldüm, ne düşündüm...Taşbaş Mehmet kıymetini bilmediler senin, bilmezler de zaten. Doğruyu söyleyen sevilmez. Bizde en iyi yalanı kim söylerse onun düdüğü öter.
Kısmen öter, güzel bir seri..
İçim buruk, daha da devam edebilirdi. Okurdum..
Tavsiye ederim
Yaşar Kemal Ölmez Otu dizisinde; başı dara düşenlerin yarattıkları düş dünyasında nasıl yol aradıklarını, ayakta kalabilmek için sığındıkları bu dünya onları yaşatırken bir yandan da onların görkemli hikayelerini anlatır.
Kış geçmiştir, Yalak Köylüsü Çukurova'ya pamuk toplamak için hazırlanır ve iyi bir
tarlada pamuk toplamaya başlarlar.
Uzunca Ali annesi Meryemce yaşlı olduğu için köyde yalnız başına bırakır. Köylü başlar konuşmaya ve Uzunca Ali'yi annesini öldürmekle suçlar, onu bakışlarıyla aşağılar. Memidik'in ise Muhtar Sefer'e öfkesi gün geçtikçe dayanılmaz bir hal alır onu öldürdüğünü sanır, ama başkasını öldürmüştür. Taşbaşoğlu mağaradan kaçar, ama
donma tehlikesi atlatır, çok zor günler geçirir, sonunda köylüsünü özler ve pamuk tarlasına karısının, çocuklarının yanına döner. Ama çok zayıftır, küçücük kalmıştır, hastadır. Kimse tanıyamaz onu, karısı bile. Tasviri gelmiş diye rivayet çıkarırlar. Bir tek Hasan Taşbaşoğlu Emmisini tanır, onunla sohbet eder. Muhtar Sefer Taşbaşoğlu'nun
ermişliğiyle alay eder.
Sonunda Memidik intikamını alır, ama hapse düşer.
Yalak köylüsü on dört tarla daha toplar, hepsi zengin olmuştur. Uzunca Ali kasabada bi an bile durmadan, yanını yönünü görmeden dağlara doğru yel gibi gider "Anam" der, "Meryemcem" der. "Seni bu sefe sağ bulmalıyım ki.. Bir daha gözümden ayırmam."
Uzunca Ali annesini sağ bulabilecek mi? Ya Hasan'ın Taşbaşoğlu Emmisi, o nerede?
Ölmez Otu, Yaşar Kemal'in Dağın Öte Yüzü üçlemesinin üçüncü ve son romanıdır. Bu sefer verimli bir toprağa inen köylü çok mutludur, Adil Efendi'ye olan borcunu ödeyecek ve para kazanacaktır. Ortadan kaybolan ermiş Taşbaş ise unutulmuş hatta artık kötü anılır olmuştur. Zordayken göklere çıkardıkları Taşbaş'ı refaha erince insan yerine koymaz olmuşlardır ve Muhtar Sefer'den intikam almak isteyen biri vardır. Bu intikam ekseninde de üçüncü ve son kitap ilerler.
Yine Yaşar Kemal'den çok güzel bir üçleme okudum. Yaşar Kemal külliyatını henüz tamamlayamadım ama güzel ilerliyorum. Her Yaşar Kemal kitabı okuduğumda içimi bir sıcaklık kaplar. Onun Çukurovayı, köylüleri, doğayı, taşı, toprağı, insanı olduğu gibi anlatması bende hayranlık uyandırır ve kitaplarını bitirdiğimde de inanılmaz bir hazla içimi bir burukluk da kaplar. Çünkü o kitapları okurken karakterlerle birlikte ben de giderim her yere. Onlarlayımdır her satırda. Bitirdiğimde ise bu ayrılık beni üzer. Bu hissi verebilen yazarlar sınırlıdır. Edebiyatımızda böyle bir isim olduğu için çok şanslı olduğumuzu düşünüyorum. O yüzden Yaşar Kemal'in kitaplarını okuyun ve okutun.
"Yüz bin yıllık aşka geldik. Toprak kadar eski. Aşkta buluştuk, ölümde buluştuk, yüz bin yıllık bahar toprağının üstüne oturduk. Aşka geldik. Ala kanımız biribirine karışacak, karıştı."
Üçlemenin son kitabı Ölmez Otu, ince göndermelerle bezeli politik bir romandır.
Örneğin 179'uncu sayfada şöyle bir cümle var "... Şimdi hiç kimse başını bile kaldırmadı. Uçakların gölgeleri Çukurovanın düz toprağında son hızla kaydılar, aydınlık toprağa kapkara yollar çizerek..." Aydınlık toprak, köylünün geçim umudu olan toprak, Çukurova topraklarıdır, bir anlamda hayat veren yaşan özdür - yurttur. Bu toprağın üzerine kapkara yollar açanlar ise İncirlik'ten kalkan Amerikan jetleridir. Son derece güçlü bir biçimde kurulmuş bir karşıt anlam bütünlüğü vardır. Bir tarafta doğa, bize ait olan, bize veren akça toprak; diğer tarafta yabanca, bize uzak göklerde geçen doğa dışı jetler ve onların akça toprağa açtığı kapkara yollar vardır...
Bu anlam bütünlüğü tek bir paragrafta yoktur. Bir cesedin hayaletiyle yaşayan Memidik, gökteki kartallardan korkar. Kartalların, leşin peşinde olduğundan şüphelenir. Kartalların gökte her görünüşü ona bir felaketi haber verir. Çünkü kartallar cesedi bulacak, otorite de kendisini cezalandıracaktır. Burada ilk dikkati çeken şey, alışılmışın aksine leşin peşinde olan hayvanların akbabalar değiş kartallar olmasıdır. Yaşar Kemal'in hemen her romanında olan o his, gerçeğe benzeyen ama tam da gerçek hayattaki gibi olmayan, köylülerin gerçeği - imgelemi vardır. Üstelik kartalın ABD'nin simgesi olduğunu düşündüğümüzde, İncirlikten kalkan jetlerin de roman boyunca tıpkı kartallar gibi gökte olduğunu hatırladığımızda, karşımızda sadece köylü duygulanımlarını hissettiren bir eser değil; aynı zamanda politik bir eser olduğu gerçeğiyle karşı karşıya kalırız...
“Demek dünyayı dolduran insanmış. Her şey, her şey, bütün dünya insanmış. İnsan yoksa dünya yokmuş.”
Açlık,fukaralık ortaya çıkınca belki o zaman diğer tüm dünyevi kaygılar siliniyor perdeden. Daha çabuk unutulur, kabullenilir bir olguya dönüşüyor.
Sonunda en bereketlisinden bir tarlaya düşseniz bile Çukurova güneşinin altında domur domur terleyerek, anca bir tas tarhana çorbanı içip demir iğneli sivrisineklere her gece yem olarak uyumak zorunda kalınca ölüm-öldürmek bile daha olağan, birine takıp-takılıp sonra hepsini bir anda unutmak daha mı insana dair oluyor?
Dağın Öteki Yüzü Üçlemesi'nin 3. ve son kitabında, insansızlığın ıssızlığını, insanlar içinde işitilmemeyi, konumlandırıldığın noktada anlaşılmamayı ve bazen de bir vicdan muhasebesi içersinde içindekini konuşamamayı öyle derin ve olağan doğallığıyla anlatmış ki yazar şaşırmamak elde değil. Sanırım Yaşar Kemal’in her yeni kitabını okuduğumda “şu ana kadar okuduklarım içinde en sevdiğim” demeden edemiyorum.
Bu kitap 40 yıldır babamın kütüphanesinde ve ben 40 yıl boyunca bu esere baktım. O yıllarda çocuklar için çok fazla eğlenceli aktivite olmadığından babamın kütüphanesindeki kitapların ve yazarların adlarını ezberlerdim. Kırk yıl sonra şimdi kitabın kapağını açınca babamın kitabı,tam kardeşimin doğduğu sırada okuduğunu hatta doğum saatini not aldığını fark etmek çok duygulandıran bir keşif oldu.
Hep söylüyorum; tüm samimiyeti, doğallığı eşi bulunmaz betimleme yeteneğiyle, iyi ki Yaşar Kemal bu topraklardan geçmiş, iyi ki okuyoruz.