Yolun Sonundaki Okyanus Kitap Tanıtımı
Bir kelebeğin kanatları kadar narin ve hüzünlü.
Karanlıktaki bir bıçak kadar tehditkâr ve korku verici.
Neil Gaiman, sarsıcı eseri Yolun Sonundaki Okyanus'ta, insanı insan yapan tüm duyguları ortaya çıkarmakla kalmayıp, okurlarını onları çevreleyen karanlıklardan korunmaları için geçmişin sığınağına davet ediyor.
Hikâye, kahramanımızın çocukluğuna dönmesi ve evinin yanındaki gölün aslında bir okyanus olduğunu iddia eden Lettie Hempstock'a dair anılarının canlanmasıyla başlıyor. Bu andan sonra; küçük bir çocuğun fazlasıyla ürkütücü, garip ve tehlikelerle dolu geçmişine doğru bir kapı açılıyor.
Artık, yolun sonunda neyle karşılaşacağını kahramanımız da bilmiyor…
(Tanıtım Bülteninden)
Yolun Sonundaki Okyanus Kitaptan Alıntılar
1. "Cesur değildim. Bulduğum çözüm kaçmaktı, kaçarak sorunlarımdan kurtuluyordum."
2. "Kimsenin içi dışı bir değildir."
3. "Gerçek hayat katlanamayacağım kadar zorlaştığında kitaplara sığınırım."
4. "Kalbinde bir delikle bu dünyada nasıl mutlu olacaksın?"
5. "Çocukluğumu özlemesem de o yaşlarda sahip olduğum, dünyam parçalanırken bile basit şeylerden zevk alma becerimi özlüyorum."
6. "Mış gibi yapsan da gerçekler değişmez."
7. ""Burada her şey öylesine zayıf ki küçük kız. Her şey kolayca kırılıyor. Arzular o kadar basit ki...""
8. "Kalbinde bir delikle bu dünyada nasıl mutlu olacaksın?"
9. "Büyürken kitaplardan çok şey öğrendim. İnsanları ve ne zaman nasıl davranmam gerektiğini bana kitaplar öğretti. Öğretmenlerim ve danışmanlarım onlardı."
10. "Kimsenin içi dışı bir değildir."
11. "Gerçek hayat katlanamayacağım kadar zorlaştığında kitaplara sığınırım."
12. ""Yaratılışın ilk tuğlasıydı söz.""
13. ""İnsanlar basit yaratıklarmış, tek istedikleri paraymış, daha fazlası değil. Para... Sadece para. İşlerinin karşılığı olarak verilen ödüller. Halbuki dilese onlara bilgelik, barış veya huzur bahşedebilirdim.""
14. ""Artık evimin neresi olduğunu bilmiyorum.""
15. "Derken uyuyacaksın, baş ağrın geçmese de
Ama kim ister böyle korkunç uykuyu
Bir türlü huzura eremeyecekse
Belki, sadece belki, uyanık kalmak daha iyidir diyeceksin kendine"
Yolun Sonundaki Okyanus Kitap İncelemeleri
Neil Gaiman elini neye atarsa orada efsaneler oluşuyor, ışıklar saçılıyor, zihnim hafifliyor. Ruhuna aşık olduğum bu yazarı tanımam Sandman serisiyle başlasa da, araştırmalarım sonucunda bilim kurgu, fantezi, mitoloji, öykü gibi pek çok farklı alanda yazdığını gördükçe gün geçtikçe daha çok heyecanlanıyorum ve zekasına, yaratıcılığına bir kez daha hayran oluyorum.
Birçoğunuza göre kendisiyle geç tanışmış olsam da, şu engebeli ve bazen sıkıcı hayat yolculuğunda, Gaiman elimden tuttu ve dünyaya başka gözlerle bakmamı sağladı. Buraya kadar kitaptan bahsetmesem de siz anladınız. Gayet akıcı, sürükleyici, kolay okunan, önce herşey normal başlayan ve kısa bir süre sonra Gaimanca şekil alan olayları aynı çizgi romanlarındaki harika çizimleri izler gibi hayal dünyanızda izliyorsunuz.
Spoiler verecegim dikkat !
Sonu olmayan sonsuzlukla bitmesi biraz puanı kırmama neden oldu. Sanki okuyucuya bırakılacak bir hayal gücüyle bitirilmesi, sonun farklı şekilde yorumlanmasını istemiş gibi. Benim yorumum, Lettie' nin.....halen uyarı versem de yazmaya elim gitmedi. Şu kadarını söyleyim, bir damla suyun önce nehire, nehirlerin denize, denizlerin okyanuslara karıştığı gibi hepimizin Öz'e döneceği mesajını çıkardım, kitabı okuyanların sonuyla ilgili yorumlarınızı yazarsanız sevinirim. Gaiman okumaya devam
Bazen öyle bir duruma düşersin ki hangisini öveceğini hangisinin daha iyi olduğunu düşünürsün. Sevgili okur, işte tam bu durumdayım. Çeviri dediğin, kurgu dediğin, duygu ve mekan tasviri dediğin yani kitap dediğin böyle olur. Öyle derin satırlar barındırıyor ki cümlelerin alt yapısında seni birkaç saniye yerinde oturtup düşündürüyor.
Neil Gaiman farkı bu galiba, insan ister istemez düşünüyor her bir kelimeyi. Kitabı bir çocuğun ağızından dinliyoruz. Hani bazı hikayeler vardır ya şu kısmı okuyayım da yarına kalsın dersin ama bir türlü kıyamaz ve devam edersin de bir anda elinde sayfalar su misali akıp gider işte bu kitap böyle işte.
Yazar bizleri öyle bir maceraya atıyor ki sanki kitap başka bir dünyaya götürüyor bizleri. Zaman zaman tüyleri diken diken ederken zaman zaman bambaşka duygulara hapsetiyor. Neil Gaiman sanki usta bir cellistin ki gibi okurların nabızlarını sihirli parmaklarında tutarak kendi kalemini dinlettiriyor. Mürekkebinde sihir taşıyan adam desek sanırım az çok yazarı tanımlar.
Bu büyülü yolculuk sizi içine çekecek ve sizde merakla olduğunuz yerde benim gibi kıvranacaksınız. Şayet farklı bir konu arıyorsanız doğru adres Neil Gaiman! Yayın evine de bir alkış şart çünkü kapak fazlasıyla özgün ve çevirmen kesinlikle taktir edilmesi gereken kişilerden biri.
#yolunsonundakiokyanus #theoceanatheendofthelane #neilgaiman #ithakiyayinlari
Neil Gaiman bu romana hikaye olarak başlamış ama hikaye büyümüş, gelişmiş ve masalsı öğeleri barındıran fantastik bir romana dönüşmüş.
Yazarın okuduğum ikinci kitabı Yolun Sonundaki Okyanus. Kitap kahramanımızın cenaze nedeniyle çocukluğunun geçtiği kasabaya gitmesi ve yedi yaşına dair olan anılarını hatırlaması ile başlıyor. Yazarın anlatım dili çok başarılıydı. Fantastik kitapları sevmeyen ve kafamda o dünyayı bir türlü canlandıramayan bana bile gerek tasvirleriyle gerekse üslubu ile bu kitabı sevdirdi.
Başlangıçta su gibi akan ama sonlara doğru tekdüze hale gelen bir hikayeydi anlatılanlar. Bunun için hızlıca okumaya başladığım ama biraz geç bitirdiğim bir kitap oldu. Çünkü olaylar sona doğru biraz karmaşık hale geliyor ve fantastik de olsa "Yok artık" halini alıyor bana göre.
Yıldız Tozu'nu da okumuştum ben Neil Gaiman'dan o kitabın da sonunu sevmemistim çünkü film halinin sonu gönlüme taht kurmuştu. :) Ben sonunu sevemedim ama kitap anlatım dili ile, yazarın kıvrak zekası ve bizi tanık ettiği fantastik dünya ile kendisini güzel bir şekilde okutur, tavsiye ederim. Ama şöyle de bir şey var bu kitabı rahatça okumak için zamanınızın bol ve kafanızın rahat olduğu bir dönemde okumanızı tavsiye ederim çünkü kitap biraz karmaşık ve olaylı.
Puanım 4/5 (%80/100)
Aldığı ödülleri hak eden beklediğimden de iyi çıkan bir Gaiman kitabı oldu. Şubat 2020'de ilk çıktığında kitap fuarında aldığım fakat o zamandan kitaplığımda duran bir kitaptı. En eski aldıklarımdan başlayarak okuyacağım diye karar aldım ve başladım. 5 günde bitirmiş gözükse de aslında sadece 3 oturuşta bitirdim. Artık Gaiman'ın ne kadar iyi bir yazar olduğunu anlatmak istemiyorum. Dili çok akıcı, hikaye sizi içine çekiyor ve karakterler de çok ilginçti.
Diğer okuduğum Gaiman kitaplarına göre bir tık farklıydı diyebilirim. Özellikle kitabın başı bir korku veya gerilim kitabı gibi başlıyor. Ortada gizemli bir durum ve birçok gizemli karakterler var yaklaşık 50 60 sayfa sonunda Gaiman her kitabında olduğu gibi fantastik elementleri katıyor. Gotik, gerilim ve fantastik elementlerin çok güzel harmanladığı okuması kolay ve eğlenceli bir kitap olmuş. Olaylar git gide ilginçleşiyor ve merak uyandırıyor. Kitabın sonu da beni oldukça tatmin etti. İngilizcede bittersweet dediğimiz içinizi biraz buruk bırakan ama yine de umut ve sevinçle dolduran güzel bir sonu vardı. Kitabın özetinden veya herkesin bahsettiği şeylerden bahsetmek istemiyorum, onun için herhangi bir incelemeyi açıp okuyabilirsiniz. Gaiman kitaplarının bir çoğunu birden fazla okumuş birisi olarak öneriyorum bu kitabı. Gaiman'a yeni başlıyorsanız güzel bir kitap olabilir.
Çocukluğundaki gibi hayaller kurmak isteyenlere, hala onların içinde yaşayanlara, çocukluğunun hayallerini özleyenlere…
Kitaba başlarken nasıl bir yolculuğa çıkacağımın farkında değildim. Kapaktaki isim ilgi çekici bir şeyler okuyacağımın habercisiydi ancak zihnimde böyle bir kapının açılacağının farkında değildim. Çocukluğumun üzerinden uzun yıllar geçti. Tamam, şu an 23 yaşındayım belki ama bilirsiniz işte, çocukken yaşanan anlam ile yetişkin olduktan sonraki yaşanan anlam başkadır. O yaşlarda okuduğumuz kitaplar bir başka güzeldir. Kurduğumuz hayaller daha gerçektir. Kendimize kendi dünyamızda bir gerçeklik yaratırız o dönemde. İçinde yaşamaktan oldukça mutluyuzdur. Hayallerimiz, kurguladığımız dünya bize her şeyden çok daha gerçek gelir. Öyle olmasını isteriz. Yazarın dediği gibi: “Yetişkinler yolları takip eder. Çocuklar keşfe çıkar. Yetişkinler aynı yolu yüzlerce, binlerce kez yürümekten sıkılmazlar.” Çizgisi belirlenmiş hayatlar yaşamaya öylesine kaptırdık ki farklı patikalar, kestirme yollar, ağaç dalları, gökyüzündeki fasulye ağacı, altın yumurtlayan kaz, devlerin ülkesi artık bize gözükmez oldu. Ben bu kitabı okurken uzun zaman sonra ilk defa çocukluk dönemimdeki kaygısızlığı, hayaller dünyasının gerçekliğini hissettim. Kitabın büyüsüyle artık devler ülkesi bana çok uzak değildi. Altın yumurtlayan kaz yakın arkadaşımdı sanki…
İçinizdeki yetişkini öldürüp kısa bir süre de olsa sizi tekrar çocuk yapacak bu kitabı okumanızı öneririm.