Nakano Eskici Dükkanı Kitap Tanıtımı
Hitomi civardaki bir eskici dükkânında çalışmaya başlayınca kendini sıra dışı bir topluluğun içinde bulur: birkaç eş eskitmiş, muzip ve patavatsız Bay Nakano; onun hiç evlenmemiş, ressam kız kardeşi Masayo; tuhaflık derecesinde içine kapanık ama her nasılsa Hitomi’nin gönlünü çalacak genç Takeo; her gün dükkâna girip çıkan türlü huyda insan ve tıpkı insanlar gibi bağrında sırlar gizleyen onlarca eşya. Herkesin ve her şeyin bir hikâyesinin olduğu bu dükkânda Hitomi hayatı, aşkı ve insanlar ile sırlar arasındaki nazik valsi keşfetmeye başlar.
Japonya’nın önemli romancısı Hiromi Kawakami’den, bir başınayken sıradan duran ama bir eskici dükkanında yan yana geldiklerinde neredeyse sihirli bir anlam yaratan insanların ve eşyaların yalın, neşeli ama aynı ölçüde hüzünlü öyküsü.
"İnce ince düşünülmüş, abartısız, tuhaf, arızalı karakterler... Ve kitabın sonuna vardığınızda, onları fazlasıyla önemserken buluyorsunuz kendinizi"
- Kirkus
(Tanıtım Bülteninden)
Nakano Eskici Dükkanı Kitaptan Alıntılar
1. ""Ben galiba... Ben hala insanlara güvenmekte, zorlanıyorum.""
2. "İlişkiler, konuşulmayan şeylerin üzerine kurulur çoğu zaman."
3. "İnsanları bilirsiniz, bazen kendi başlarına bir yolculuğa çıkma arzusuyla yanıp tutuşurlar, değil mi?"
4. "Bazı kadınların kendisini seven bir erkek dururken başkasını aşık olmasını da anlamıyordum."
5. ""Yarım kalmış görünüyorlar,bitmemiş gibi.""
6. ""Etrafta bu kadar akrabayla yaşamak da kolay değil.""
7. "Onu seviyordum, hem de aptallar gibi. Zaten aşkta aptalcaydı."
8. "Başka soru sormayışımız, düşünceliliğimizden veya çekinmemizden çok, böylesi dünyevi meseleleri konuşma konusunda pek usta olmayışımızdandı."
9. "Onun gibi birine kapılacağım aklımın ucundan geçmezdi."
10. ""Etrafta bu kadar akrabayla yaşamak da kolay değil. ""
11. "Aşkım bitince, o adama bir zamanlar neden aşık olduğumu anlayamaz olmuştum.
Onda bulduğum neydi ?"
12. "Yeryüzünde sevmiyorum diyemeyeceğim bir sürü insan var, bazılarını seviyor bile sayılırım ama öte yandan, sevmiyorum diyemeyeceğim insanların bazılarından da adeta nefret ediyorum."
13. "Çok dürüstsün, Hitomi! Dürüstlüğünün başına iş açar."
14. "Görünen oydu ki erkek olsun kadın olsun, yaşlı olsun genç olsun, ilişkisi biten herkes kilo veriyordu. Acaba neden böyleydi?"
15. "Bir kadının kendisini sevmeyen bir erkeğe aşık olabilmesini aklım almıyordu. Bazı kadınların kendisini seven bir erkek dururken başkasına aşık olmasını da anlamıyordum."
Nakano Eskici Dükkanı Kitap İncelemeleri
NAKANO ESKİCİ DÜKKANI-HİROMİ KAWAKAMİ,218 sayfa
Bu dükkandaki herkes bir garip…Tuhaf,arızalı ve abartısız,sıradan karakterler.Kitabı anlatan kadın karakter Hitomi,eskici dükkanının sahibi Bay Nakano,hiç evlenmemiş ressam kızkardeşi Masayo,aşırı derecede içe kapanık,sürekli her söylediği sözde özür dilemeyi alışkanlık haline getirmiş ama Hitomi’nin aşık olduğu genç Takeo…
🪭 Nakano Eskici Dükkânı, oldukça sıradan ve hayatın içinden anları,olayları okuyucuyla buluşturuyor.Kitapta herhangi bir aksiyon ya da gerilim yok.Hitomi ve diğer karakterlerin günlük yaşantılarında karşılaştıkları küçük anları,sıradan olayları ve konuşmaları anlatıyor.
Kitaptan alıntılar:
Sen kitap seviyorsun, karmaşık bir kafa yapın var. Bense basit biriyim. Aynen böyle söylemişti.
İnsanlar bazı şeyleri sırf işe yaramadıkları için alırlar.
Tuhaf biri olabilirdi ama aslında ben de tuhaftım.
Cep telefonlarından nefret ediyorum. Bu kadar münasebetsiz bir şeyi hangi şeytan icat etmiş
Aşkım bitince, o adama bir zamanlar neden aşık olduğumu anlayamaz olmuştum.
Onda bulduğum neydi ?
Birini suçlamadan önce, onun nefretini veya eleştirini kaldıracak kadar sağlıklı olup olmadığını düşünmek zorunda kalıyorsan, buna yaşlılık denir.
İşte o yüzden birinden uzun süre haber alamayınca , aklıma ilk göçüp gitmiş olabileceği geliyor.
Yollarınızın bir şekilde kesiştiği, sonrasında -siz farkında olmadan- hayatınızda yer edinen kişileri düşünün. Neredeyse hiç ortak noktanız olmamanıza rağmen hem de.. Gelişleri kadar gidişleri de sessiz sedasız olanları..
Bay Nakano, Takeo ve Masayo da öyle kişiler Hitomi için. Çalıştığı eskici dükkanının sahibi Bay Nakano ponponlu bereleriyle, Bay Nakano’nun ablası Masayo yaşamının gizleriyle, Takeo suskunluğuyla çok farklı Hitomi’den.
‘Demem o ki’ benzer olmalarına gerek de yok aslında.
Hayatlarımız eğer bir sahneyse oyuncuları çok sesli olabilir. Her bir repliğin anlaşılması da gerekmeyebilir. Var olabilirler, oyununuzu değiştirebilir dönüştürebilirler, bazı sesler duyulmayabilir, bazı sesler duyulsa da bir anlam ifade etmeyebilir.. Hitomi’nin sesleri de karışıyor..
.
Hiromi Kawakami, bir romandan ziyade uç uca an’ları ekliyor. Bir eskici dükkanının vitrininden izlercesine tanık oluyoruz anlatılanlara. An’lar bir anda yıllara evriliyor. Durgun akan sular kitabın sonunda yatağından taşıyor. Bir filmin son sahnesi gibi, bittiğini bildirir ancak izleyende devam eder öykü..
Ben de Takeo’yu konuşturdum biraz daha, Masayo ile milföy yedim, Bay Nakano ile mesafeliydim ama ona da bir çay koydum, Hitomi bu sefer susmayı tercih etti..
.
Selen Ak çevirisi ve Natsumi Hayashi çalışması olan kapak resmiyle~
Genellikle okuduğum kitaplarla birlikte bana daha sonrası için hatırlatıcı olması amacıyla alıntılar eklerim... Ancak bu defa böyle olmadı.. Ama bu demek değildir ki bu kitap çoğu okurun eleştirdiği gibi bir "zaman kaybı" olsun... "Herkes yapıyor olsa bile yanlış yanlıştır" diyebildiğimiz zaman ancak ileriye doğru olumlu bir adım atmış oluruz.. Evet kısa cümleler yerine kitabın bütünü ile kendimize ne eklediğimize bakmak lazım... İlk olarak Japon kültürüne dair, onların günlük yaşamlarına dair, hayata karşı duruşlarına dair dingin bir tempo eşliğinde bir bakış açısı deneyimliyoruz.. Bir eskici dükkanının evsahipliğinde önemsiz gibi duran sıradan insanların duygularına, olaylara verdikleri tepkilere sanki bizim mahallenin insanlarıymış gibi, son derece günlük ve bazısı yarım kalan, bazısı havada kalan, yutulan diyaloglar vasıtasıyla yakından şahit oluyoruz. Kimimiz için sıradan gözüken bir eşyanın, bir yerin, bir olayın hatırlattıkları ile karşımızdaki için büyük anlamlar ifade edebileceğini idrak ediyoruz.. Unuttuğumuz beraber yaşama kültürünü yeniden hatırlamaya karşımızdaki canlı ve cansız her türe saygı duyabilmeyi kişiliğimizin bir parçası haline getirmeye çok ihtiyacımız var çünkü.. Bir kızılderili sözündeki gibi "Benim hayatımı yargılamadan önce benim ayakkabılarımı giy ve benim geçtiğim yollardan, sokaklardan geç. Benim takıldığım taşlara takıl yeniden ayağa kalk ve aynı yolu tekrar git benim gittiğim gibi anca o zaman beni yargılayabilirsin." Kitaplar bunun için yok mu zaten? Ve son söz.. hiç bir kitap zaman kaybı değildir.. İyi okumalar..
Merhabalar
Bugün sizlere olumsuz yorumlarına rağmen ben bunu yine de okumak istiyorum dediğim bir kitap ile geldim.
Nakano Eskici Dükkanı-Hiromi Kawakami
Kitap adından da anlaşılacağı üzere bir eskici dükkanında geçiyor. Dükkanda günlük yaşanılanlar anlatılıyor.
Birbirinden farklı üç karakter.
Dükkanın sahibi Nakano ve çalışanları Hitomi ile Takeo.
Kitap Hitomi’nin ağzından anlatılarak yazılmıştır.
Bu kitabı okurken sanki Hitomi’nin yanına görünmez bir sandalyeyle oturmuşsunuz da onun hayatını izliyormuş gibi hissedebilirsiniz. Her şey o kadar sade abartısız anlatılıyor ki neden bilmiyorum ama bu sakinlik benim hoşuma gitti.
Kitapta öyle sağlam bir kurgu falan yok. Genel olarak günlük yaşantısı içinde Hitomi’nin duygularını okuyorsunuz.Bu kitabı bir edebi eser beklentisiyle okursanız beğenmeyebilirsiniz.
Bu arada söylemeden geçemeyeceğim japon yemekleri sürekli kitapta geçmekte ve kendi kültürlerini gayet güzel yansıtmaktadır.
Son olarak şunu söylemek isterim, kitapla ilgili araştırma yaptığımda şuna rastladım: Kitap ilk başta başka bir kapak ile çıkarılmış ancak o zaman satışları bu denli yüksek değilmiş sonradan kapağı değiştirilince çok satanlara girmiş ve sanırım uzun zamandır da çok satanlar da bulunuyor. Buradan görselciliğe düşkün olduğumuzu anlayabiliriz.
Eğer okuduysanız ya da okuyup bir şans verirseniz sizin de yorumunuzu bekliyorum.
Herkese iyi okumalar
"roman" adı altında uzun bir öykü okumuşum gibi hissediyorum. Karakterlerin geçmişini de geleceğini de belirsizliklerde arar hâlde bırakıldım. Öyküler de böyledir hani. Kimin tanımı hatırlamıyorum ama Selçuk Baran'ın sevdiğini söylediği bi öykü tanımı var: öykü yazmak bi pencereden sokağı seyretmek gibidir. İnsanlar köşeden döner ve sizin sokağınıza, kadrajınıza girer. Sokak biter, başka bi köşeden dönerler. Sonrasında nereye gittiklerini bilemezsiniz. Bu kitap tam öyleydi.
Bu "uzun öyküde" son bölümler o kadar hoştu ki "vasat "diyebileceğim bi noktadan "vasat üstüne" çıktı kitap. Bitirince "işte bu, güzel bağlanmış. Gerçekçi ve hayatın içinden" dedim. Ve karakterlerle ister istemez bağ kurmuşum 3 günde. Dükkana giren çıkan daimi müşterileri bile hatırlıyorum.
Kitap benim hoşuma gitti. Keyifli bir şekilde okudum. Çok düşündürmedi. Yormadı. Kafamı dinlendirdi ve birkaç gün kitaptaki karakterlerin hayatının bir kısmını sakince izledim gibi hissettim. Dükkânı sanki ben açtım kapattım.
Yarım bırakanları da anlayabiliyorum. Karakterler yüzeysel kalıyor bir noktada. Özellikle takeo'nun geçmişi??
Belirsizlikler ve iletişimsizlik o kadar yordu ki merakıma yenik düşmesem ben de bırakacaktım. Gerçi hayat da böyle değil mi ya. iletişimsizlik, belirsizlik, uyumsuzluklar... Ve yine de devam ediyor.
Bir yerde o kalbini yoran belirsizlik önemsiz hâle geliyor. Uyumsuzluk varsa uzaklaşırım diyorsun ve farklı yollardan devam ediyorsun.