
Bu Böyledir Kitap Tanıtımı
İçindekiler
- Bu böyledir
- Bahtımın yıldızı
- Süleyman'ın seçimi
- Red cephesi
- Manifatura
- Kahkaha çiçeği
- Su sesi
- Son
Kutlu'nun Dergah Yayınları arasında çıkan diğer hikaye kitapları şunladır. Ortadaki Adam (1970), Gönül İşi (1974), Yokuşa Akan Sular (1979), Yoksulluk İçimizde (1981), Ya Tahammül Ya Sefer (1983).

Bu Böyledir Kitaptan Alıntılar
1. "Kur'ân-ı Kerîm'i okudukça o senin gören gözün, duyan kulağın olur, unutma.
Unutmam, diyor Süleyman.
Dağa taşa bakarsın, şu gördüğün çiçeklere, sokaktan geçen adamlara, her şeye, her şeye. Bu çiçek neler söylüyor, bu adam nereye gidiyor, bu taşı buraya niçin koymuşlar, hep anlarsın. Gece ile gündüz, uyku ile uyanıklık, hayatla ölüm birleşir. Dünyada niçin varsın, anlarsın. Okudukça açılırsın. Açılırsın ne demek?
Ayakbağı olan şeylerden kurtulursun bir, bir.
Gittikçe hafiflersin. Hafiflersin ne demek? Biri sana ağır bir söz söyler, biri sana ağır bir yük yükler, biri seni över de göklere çıkarır, biri sana mani olmak ister, biri seni çekip götürmeye çalışır, biri önüne engeller yığar, bir başkası para yığar, biri der ki aç kalırsın, biri der ki yapamazsın, biri der ki olmaz, imkânsız.
..............
Bütün bunları aşarsın, anlıyor musun?"
2. "Kur'ân-ı Kerîm'i okudukça o senin gören gözün, duyan kulağın olur, unutma."
3. "Rızkı veren Allah, diyorum."
4. "Birden karşılaşıveriyoruz.
İlk karşılaşmanın şaşkınlığı. En güzeli bu...
Kişi kendini tartıp dengelemeden, yüzüne gözüne maskeler takmadan olduğu gibi zaafları ile görünüyor. O kısacık an ile yetineceksiniz. Tanışmanın en doğal ortamı böyle anlarda olur. Anlayana tabii..."
5. "Kur'ân-ı Kerimi okudukça o senin gören gözün, duyan kulağın olur."
6. ""Ömür kısa, yol uzun...""
7. "Paran var mı arkadaş , derdin var.... Yesen yedi derler , yemesen sakladı derler....Velhasıl Efendi haklı.... En iyisi fukaralık..."
8. "Saatler işliyor, ama zaman durmuş gibi. Belki de bozulmuştur. Ne ?...
Saat mi zaman mı?"
9. "Hani beş yaşındaki bebeye sorarsın, anneni ne kadar seviyorsun diye, bebe kollarını açar açar, buuuuuu kadar diye."
10. "Hayatın bir tarafa doğru kayması hep bir sır olarak kalacaktır."
11. ""Sevildiğini anlıyor, gözlerinin içi gülüyor.""
12. "Yolun sonu yoktu ki...
Ne çıkış ne de başka bir şey"
13. "...ömür kısa, yol uzun. Nasılsa sonunda yine buluşacağız."
14. "Ağaca ağaç gibi bakmayan, toprağa toprak diyerek basmayan, adama da adam gibi muameleyi bırakacak."
15. "Sen de dünyaya kazık kakacak değilsin, günün birinde seni de kefenleyip gömecekler."

Bu Böyledir Kitap İncelemeleri
“Bu böyledir. Çünkü geldik.”
Evet, hayat böyledir. Çünkü geldik bir defa... İstersek bir anlam yükleyeceğiz öyle yaşayacağız ya da “insan”seline kapılıp karanlıklarda kaybolacağız.
“Hayat” denen yolculuğu iki kapak arasına sığdırmayı başarmış Mustafa Kutlu.
Bir hikaye ancak bu kadar çarpıcı, dokunaklı, düşündürücü, sürükleyici, şiirsel, özgün olabilir.
Kitap 8 bölümden oluşuyor.
İlk bölüm “Bu Böyledir”.
Bu bölümde “Hep beni yazdın(...)”, “Benim kronolojimi biliyor musun sen?” gibi ifadelerle “hayat”a bir giriş yapılmış. İlk bölüm biraz karmaşık gibi geliyor. Çünkü Süleyman’ın hayatından kısa kısa kesitler ayrıntısız veriliyor. Sonraki bölümlerde bu bölümde bahsi geçen kişilerin hayatlarını daha ayrıntılı öğreniyoruz.
Yazar önümüze düğüm düğüm olmuş bir yığın koyuyor. Sonraki bölümlerde çözüyoruz.
Son bölümün adı “Son”. Zaten başka türlüsü beklenemezdi.
Eseri okuyunca anlayacaksınız. Bu kitap her yönüyle baştan sona hayatın kendisi... Doğduğumuzda anlamsız gelir hayat... Sonra sonra, insanları tanıdıkça anlamaya başlarız. Kitabın kurgusu da bu şekilde.
Okudukça hikayeyi çözmeye başlıyoruz. Kitaptaki bazı kelimeler kasten yanlış yazılmış, paragraflar kasten düzensiz gibi bazı bölümlerde. Ve bir bölümde Ayakçı Kadir’in yazara tepkisi :) kitaptaki karakterlerin gerçekçiliği, kanlı canlı hissi uyandırması.
“Manifatura” bölümündeki namaz sahnesi.
“Red Cephesi” bölümü en beğendiğim bölümlerdi.
.
.
.
Mutlaka okuyun. Mutlaka.
Mustafa Kutlu'nun okuduğum ilk kitabı Bu Böyledir. Aslında başka bir kitap alacaktım ama karıştırmış bunu almışım okumam gerekiyormuş, nasibim varmış demek ki. Bir hocam 'söyleyen dinleyenin nasibini söyler.' der hep. Ve okudukça da pay çıkardım kendime.
Kitap aslında bir modernizm eleştirisi. Modernizmle birlikte yok olan, dengesi bozulan, büyüsünü kaybeden yaşantılarımıza dikkat çekiyor yazar. Özellikle o asla tahmin edemediğim sonu okurken o sıkışmışlığı hissettim. Mesela dikkat ettiyseniz alışveriş merkezlerinde hiç pencere yoktur. Dışarıya kapalı, ışıklarla süslenmiş, zaman kavramını yitirdiğiniz mekanlardır. Sabah girer akşam çıkarsınız ve 'aaa ne çabuk akşam olmuş' dersiniz. Halbuki saatlerdir oradasınız ve dışarıyı göremediğiniz için farkında değilsiniz. İşte hikayedeki gösteri çadırı ve lunapark da böyle bir mekandı. Modernizmle gelen tüketim sarhoşluğunu ifade etmiş bu mekanla.
Süleyman bana Orhan Veli'nin Süleyman Efendi'sini hatırlattı
"Yazık oldu Süleyman Efendi'ye" dizesi yankılandı hep. Şinasi, bozulan aile bütünlüğünün, bozulan her şeyin sembolü.
Ama Hafız Efendi'nin çiçeklerini sevmesi ve Karanfille konuşması çok güzeldi. Kendimi gördüm
Sonu sürpriz oldu. O çıkmazı çok iyi vermiş yazar...
Sonuç olarak keyifliydi. Size de keyifli okumalar...
90 sayfacık kitap... Uyuya kaldım okurken bir şey anlamadığımı fark ettim tekrar başladım. Ayracımı düşürdüm tekrar başladım. Uzun yolculukta yanıma aldım yine okuyamadım.Yok yine bir şey anlamadım dedim yine başladım.
Dilinin ağır oluşundan değil, bu kadar açık ama anlatılmak istenen yazılanlardan ibaret değil ve ben aklımı veremiyorum. Sonunda bitirdim. Bıraktığı güzel hisler, altını çizdiğim cümleler var ama bir şeyler yine eksik.
Bu eksikliği incelemeleri okuyarak kapattım. En son hangi kitabın incelemesini bu kadar zevkle okudum hatırlamıyorum. Bambaşka bakış açıları..."Aa evettt burada bunu demek istiyordu da ben anlamadım. " dediğim kısımlar.
Okuduğum incelemenin birinde "Bu Böyledir, lunaparkın Dünya olduğu, Dünyalarının lunapark olduğu insanların öyküsüdür." kitabı özetleyecek bir cümle olmuş.
Hikaye Süleyman, eşi ve çocuğunun lunaparka gidişiyle başlıyor...Işıklar.. Rengarenk... Kalabalık... Sesler....
Dünya ve cazibesi...
Ve içindeki kayboluş. Arayış, bulamayış
arayış kaçış,
arayış yorgunluk,
arayış ve daha derin kayboluş
Ve hep arayış.
Ve çok güzel bir çıkarım daha...
"Bu dünya hayatı hakikatte sadece bir oyun ve eğlenceden ibarettir; âhiret yurduna gelince işte asıl hayat odur; keşke bunu bilselerdi!"
Ankebût Suresi - 64 . Ayet
İncelemeleri okuduktan sonra kitaba bakış açım daha farklı oldu. Bu kitapta da anladım ki... Kapağını kapattıktan sonra kendinle yarım saat bir saat konuşamıyorsan. O kitabı okumuş sayılmazsın. Göz egzersizinden ibaret kalır.
Belki sabah yağmur yağmasaydı, otobüsün en arkasına binmeseydim... belki kendimi bu kadar yorgun hissetmeseydim bu satırları yazmayacaktım. Boşluğun ortasına bağdaş kurup, başımı öne eğip, gözlerimi ne çok sıkıp ne çok gevşek tutup... Göğsümdeki nefesi yavaş yavaş çözerek bir uykuya dalar gibi yazmak istiyorum.
Önce metro ve sonra otobüste geçti satırları kitabın... Etrafımın farkında olmadım, kuvvetle muhtemel etrafım da benim farkımda değildi. Evet bazen insan bunu istiyor. Etraftan ve etrafın bağlarından kurtulmak. Çünkü ile başlayan bir cümle kurmak için geç mi kaldım? Çünkü çıkışını bulamadığımız bir lunaparkın yorgunluğunu yaşıyoruz hepimiz. Oyunlar yormuyor bizi dikkat edin, parkın çıkışını aramak yoruyor!!!
İşe yeni gelmeme rağmen yorgunum ve işten çıkış saatini beklemek ile teselli bulabiliyorum. Ama bir gariplik var(!) buranın kapısını biliyorum. Çıkışın nerede olduğunu biliyorum, çıkabilirim buradan, kurtulabilirim... Ama neden bunu isterken bu iradeyi ortaya koyamıyorum?
Bu böyledir! Gerçekten böyledir. Eğlencenin bittiğini herkes bilir ama çıkış yönünü bilmesine rağmen kapıyı bulamaz insan... Kapalı ve kasvetli bir İstanbul sabahı için çok mu kasvetli cümleler bunlar?
Uzun zamandır inceleme yazmıyordum... Acelem vardı; okumak daha lüzumluydu benim için. Aklım ile kalbim arasındaki cereyanda kalmamak adına okudum okudum...bir narkotik etki bekleyerek okudum... Ne zaman durdu ne ileri alabildim zamanı... Kapının yeri aynı, yönünü biliyorum belki yerini de... Ya çıkış zamanı? Saat 5'te çıkabilecek miyim? Ya kapıda yoğunluk olursa?
Bu Böyledir bir hikaye kitabıdır. Her bir bölümün farklı bir hikaye olarak ele alınması bile mümkün çünkü her bir bölümde başka bir karakterin detayına inilmiş ve farklı dünyalara kapı açılmış. Ancak yine de tüm bu farklı hikayelerin, dünyaların ve karakterlerin bir ortak noktası bulunmaktadır. Ana karakterin hayatına bir şekilde girmiş kişilerdir. Kitabın işlenme tarzını çok beğendim doğrusu. Sayfayı her çevirdiğinizde belki de bambaşka bir dünyaya girebiliyor ve onun gözünden hayata bakabiliyorsunuz. Karakterleri tek tek incelemek bile üstünde uzunca süre durmamıza sebep olabilecek bir şey diyebilirim. Ancak biz o kadar derine inmeden genel bir bakışla bakarsak eğer şunu söylemek yanlış olmayacaktır: herkes bu hayatı yaşama peşindedir. Kimisi bu dünyayı bir amaç haline getirirken kimisi de bir araç olarak görmektedir. Ancak hepsinin bir şekilde peşinde koştuğu bir hedefi vardır. Kitabın sonunda bulunan kısımla yazar çok etkileyici bir sona ulaşmış: ya herkes gibi zayıf farkındalıkla ve sürü halinde yaşarsın ya var olan sıkıntıyı fark edip şaşkına dönersin ve bir kurtuluş yolu ararsın ya da olanı kabul edip beynini uyuşturursun. Hayatınızın seçimini yapmanızın tam vakti, siz hangisi olacaksınız?
Kitaptan Alıntı
-Ağaca ağaç gibi bakmayan, toprağa toprak diyerek basmayan, adama da adam gibi muameleyi bırakacak.